Cactus dahlia's

Cactusdahlia's hebben volgevulde bloemen met meestal puntige lintbloemen. Die zijn grotendeels smal en voor meer dan de helft van hun lengte naar buiten gerold. Ze staan recht of buigen naar binnen. De Britse NDS en de plantenpagina's van de RHS leggen de grens bij 65 procent.

De cactusdahlia gaat terug op Dahlia juarezii. De Nederlandse kweker J.T. van den Berg jr. uit Jutphaas kreeg deze plant in 1872 uit Mexico en bracht haar in 1874 in de handel. In zijn catalogus vergeleek hij de bloem met die van een cactus (Cereus), met 'fijne, pijpvormig opgerolde bloemblaadjes'. Het bekende verhaal over één overlevend stukje knol uit een verrotte zending noemt dahliahistoricus Martin Král (American Dahlia Society) een hardnekkige mythe.

Wat een keurmeester zoekt: een kegelvormig hart dat minstens even hoog staat als de lintbloemen. Die lintbloemen zijn smaller dan bij de semi-cactus en voor minstens de helft, bij voorkeur twee derde, van hun lengte opgerold, met spitse punten. Vlakke, bladvormige lintbloemen worden afgestraft.

Bij minder dan de helft opgerold spreken we van een semi-cactus (groep 9). Zijn de punten gelijkmatig gespleten, dan gaat het om een gefranjerde dahlia (groep 11).

Voorbeelden volgens de RHS: 'Hillcrest Royal', 'Hillcrest Desire' en 'Gryson's Yellow Spider'.